De zon is net onder als we bij het Registan in Samarkand aankomen. De madrassa’s met hun indrukwekkende poorten liggen aan 3 zijden van het plein in een grijze schemering, die alleen hun silhouetten onthult. Maar als op een teken van een onzichtbare regisseur worden de lichten aangestoken en baadt het Registan als bij toverslag in een zachte gloed, die de kleuren van het fantastische majolica-werk op zijn gebouwen doet […]
Het Mooiste Plein van Azië Lees meer »
Tussen Khiva en Bukhara liggen 430 km. Zo’n 250 daarvan rijden we over een nieuwe betonnen autostrade. De temperatuur blijft onveranderd rond de 42-43 graden. Dat maakt dat we af en toe stoppen om onze velgen en banden te laten afkoelen, want een klapband met 120 per uur is het laatste wat je hier wil meemaken. Weeral goed choco bereiken we Bukhara, de belangrijke stad langs de oude Zijderoute, die
Bloedstollende Verhalen uit het Mooie Bukhara Lees meer »
Vanaf de mooie stad Astrachan, in het huidige Rusland, reizen we nu al dagenlang over de oude karavaanwegen van de Zijderoute. Eén van die routes leidt van Astrachan, aan de noordkant van de Kaspische Zee, tot in Samarkand, een van de parels in het rijtje van de beroemde steden langs de Zijderoute: Khiva, Buchara, Samarkand en Margilan. Van daaruit leidden destijds de karavaanwegen naar China, over de torenhoge passen van
Onder de Minaretten van Khiva Lees meer »
Ik had gezworen nooit nog een poot in Karakalpakstan te zetten, de depressief makende regio rondom het Aralmeer, die grenst aan Kazachstan. Toen ik er in 2003 passeerde om verhalen op te tekenen voor mijn boek over de Zijderoute en er reportages schreef over de milieuramp die het Aralmeer door menselijke domheid had getroffen, was ik er zeker van dat ik de lelijkste plaats ter wereld had ontdekt en met
De Dood van het Aralmeer Lees meer »
Uitgewrongen als een zeemvel, zo voel ik mij wanneer ik voor een hotelletje in het godvergeten Kunrad in Oezbekistan halvelings van mijn motor val, na de langste en de meest mottige motorrit van mijn leven. Twee boosdoeners die ons beiden gesloopt hebben: de abominabele staat van de ‘weg’ en de loden hitte. WTF am I doing here?? Lijk Het begint in de ochtend aan de grens van Kazachstan en Oezbekistan.
Twaalf Uur ‘On the Road to Hell’ Lees meer »
In Wolgograd nemen we afscheid van Alexander en Elena, die ons zo voortreffelijk door de Kaukasus hebben geloodst. Wolgograd is voor ons een keerpunt in de reis: vanaf nu rijden we duizenden kilometers naar het oosten. De stad uitrijden is een belevenis: Wolgograd strekt zich over 85 km uit langs de oevers van de Wolga, voornamelijk de rechteroever. Een beetje zoals Antwerpen. Maar hier hebben ze tenminste wél een brug
Reizen op de Planeet Rusland Lees meer »
Zou er één stad op de wereld zijn waar zoveel bloed werd vergoten op enkele tientallen vierkante kilometer als Stalingrad, vandaag Wolgograd? Daaraan denk ik als ik in gezelschap van een gids, die de oorlogsgeschiedenis van de stad en zijn monsterlijke slag goed kent, de 200 trappen bestijg die naar de honderd meter hoge en daarom strategisch erg belangrijke heuvel van Mamajev Koergan leidt. Het zijn er 200 omdat de
Oorlogsgruwel in Wolgograd Lees meer »
Urenlang rechtdoor rijden. Vervelend, denkt u. Dat ze maar niet in slaap vallen op hun motor. Maar hier, in Kalmukkië wordt motorrijden een zen-beleving. Met een steeds wijkende horizon en links en rechts van de weg alleen maar verdord steppegras, lijkt het wel alsof ik in een tunnel rijd. Maar vervelen doe ik me niet. Kijk daar, een kiekendief! En dan weer een uur niks. Maar in dat uur denk
Door de Steppe van Kalmukkië Lees meer »
We rijden naar Kezenoi Am. Am betekent meer. Het is een bergmeer, waar je allerlei leuke dingen kan doen, zoals in een hutje aan het meer zitten en bbq’en. Dat is wat Tsjetsjeense families doen. In het hotel ontmoeten we een Russisch team van professionele endurorijders, die aan Redbull-wedstrijden meedoen. Ze komen uit de Krim en zijn zwaar getraind. Ze zitten bekaf aan tafel. Om op te kikkeren drinken ze
Peis en Vree in Dagestan Lees meer »
Ik ken Grozny vanuit het nieuws. Hoe de stad, Stalingradgewijs, naar een uiterst bittere strijd tussen Russen en Tsjetsjenen, tussen 1999 en 2002 werd gereduceerd tot een puinhoop waar amper nog een muur overeind stond. Uw dienaar valt dan ook haast van zijn motor wanneer hij in goed gezelschap Grozny binnen rijdt. Voor ons opent zich een panorama dat lijkt op een mini-Dubai. Maar dan op zijn Russisch. Het ene
Grozny: Stedenbouw op zijn Russisch Lees meer »
