We verlaten straks het vriendelijke Telavi, maar niet na nog eens een bezoek te hebben gebracht aan zijn oudste bewoner. Dat is een plataan (Platanus orientalis) van meer dan 900 jaar oud. Dat blijkt uit een boorstaal uit zijn stam. Stormen, droogte noch bliksem kregen hem klein en hij ziet er nog altijd patent uit. Als ik hem ga groeten, bedenk ik dat deze knaap al 200 jaar oud was […]
Naar het Verboden Rusland Lees meer »
Op weg naar Telavi, in de provincie Kakheti en dé wijnstreek van Georgië, botsen we op een wegversperring van de politie, die ons meldt dat de weg is afgesloten omdat ze een autostrade richting Telavi aan het aanleggen zijn. Dat betekent een omleiding van 100 km langs Akhmeta, maar zo zien we weer eens een ander stukje van Georgië, zeer landelijk en zeer groen met vele tientallen heerlijke bochten om
Lenin en de Wijn van Tsinandali Lees meer »
Van Mtskheta tot in de hoofdstad Tbilisi is het amper 30 km. In een loden hitte rijden we op een klein uurtje door het drukke verkeer tot bij ons logement in de Chikobava-straat, een appartement. Aan de buitenkant lijkt het of we een krot hebben uitgekozen om een paar dagen in te verblijven en er is niemand die de zwaar verwaarloosde deur komt openen. Tot er een man opduikt die
Architecturaal Erfgoed Vol Barsten en Scheuren Lees meer »
Mtskheta. Als u het van de eerste keer correct kan uitspreken, trakteren wij u een pint. We logeren vlakbij Sveti Tskhoveli, de kathedraal van de Twaalf Apostelen. De kathedraal is duizend jaar oud. Ze is op haar beurt gebouwd op een koningspaleis, waar een deel van de mantel die Christus droeg tijdens zijn calvarietocht naartoe zou zijn gebracht. Dat gebeurde kort na zijn dood door Elias, die bij de kruisiging
Sidonia en de Mantel van Christus Lees meer »
Net voor ons vertrek in het sympathieke bergdorp Tsageri hebben we een lang gesprek met de eigenaar van het pensionnetje waar we verblijven. Zijn naam is Katcha en hij analyseert de gespannen verhouding tussen Georgië en Rusland. Hij waagt zich aan een boude voorspelling: “Rusland kan zich niet permitteren deze oorlog te verliezen, maar ik ben er zeker van dat het Rusland zoals we het nu kennen binnen een jaar
’t Is Hier Goed: 40.000 Jaar Wonen in Kutaisi Lees meer »
Buitenlanders zijn graag gezien in Georgië. En Belgen hebben nog een voetje voor. “Belgium? Ha! Brussel! Waar het hoofdkwartier van de Nato gevestigd is. Thank you!”, zo verwelkomen de Georgiërs ons soms. Europese vlaggen zijn overal. Het is duidelijk: Georgië wil erbij horen. Zijn er nog obstakels te nemen? Beslist. Zo blijft de relatie met Rusland problematisch. De Georgiërs hebben eerder meegemaakt, wat Oekraïne nu meemaakt: de Russen bezetten sinds
Na één week in Georgië zijn we zeker: waar je ook gaat in Georgië, van zijn groene, met wijngaarden bedekte valleien tot in de hoge bergen van het afgelegen Svanetië aan de grens met Tsjetsjenië en Zuid-Ossetië, het land stelt nooit teleur. Rusland en Turkije Georgië ligt op de kruising tussen Europa en Azië, wat verborgen tussen de plooien van het machtige Kaukasusgebergte en gesandwicht tussen Rusland in het noorden
Toerisme in Georgië: tussen Hoop en Vrees Lees meer »
Na de afdaling van de Zagar-pas volgen nog ettelijke kilometers over het asfalt, waarbij ik mezelf haast een hartverlamming bezorg wanneer ik over een groot en diep rond gat rijd, waar klaarblijkelijk een putdeksel in de weg is verdwenen. Gelukkig loopt het goed af, maar de vering is nu wel écht getest. Tijdens onze afdaling passeren we kleine dorpen, met schaduwrijke dorpsstraten dankzij lange rijen loofbomen die de baan afzomen.
Op Kroeg in Tsjageri: QED Lees meer »
De Zagar-pas verbindt Ushguli met Lentekhi. Hij ligt op 2.651 m en biedt een onovertroffen zicht op de reuzen van de hoge Kaukasus. We hebben geen idee hoe de onverharde pas er bij ligt en ik moet toegeven dat mijn eerste gedachte is, bij het ontwaken in de tent: “Hoeveel keren ga ik op die klotepas op mijn snuit gaan?” Gletsjers? Maar dat zijn zorgen voor later: eerst marcheren Frank
Bij het ontwaken in ons kleine pensionnetje in Mestia regent het pijpenstelen en dus zijn we het snel eens: dit wordt een rustdag. Vijf jaar geleden, toen ik voor het eerst in Mestia was, leek het stadje klaar om een nieuw Chamonix te worden. Maar van die bouwwoede is niet veel meer te zien. De uitbouw tot Zwitserland in de Kaukasus zal nog even moeten wachten en met de situatie
Mestia en zijn Torens Lees meer »
