Not Everyone who Wanders is Lost

Brixen

Het lijkt ons een goed plan om naar Zuid-Europa te rijden via de Alpen. Eerst richting Oostenrijk en dan naar Brixen, in Italië. Maar in de aanloop naar Timmelsjoch, de pas met zijn fantastische motormuseum bij de pasovergang begint het te regenen. En plots wordt de oversteek van de Alpen met een motor dan weer een zware klus. Het giet twee dagen aan een stuk en ik ben blij wanneer ik mijn motor kan stallen in de parkeergarage van Hotel Grüner Baum in Brixen. 

Bij het diner, ‘s avonds, komt de oude hoteleigenaar ons persoonlijk groeten aan tafel, altijd een goed teken. En in dit geval spreken de feiten voor zich: Hotel Grüner Baum is al een gasthof sinds 1670, en sinds 1784 is het eigendom van de familie Stremitzer. Waarvan de oude baas, die ons nu aan tafel komt groeten, een telg is. Zo iemand moet je niet leren hoe de gasten te ontvangen.

Vrienden

Frank en ik hebben in dit waardige hotel de eer om met vier van mijn beste vrienden aan tafel te zitten, heren van stand die hebben besloten ons uitgeleide te doen tot in Brixen, waar onze wegen scheiden: wij rijden oostwaarts, elke dag de opkomende zon tegemoet, zij richting het Gardameer en de Passo dello Stelvio.

Op tafel staat een fles Moët et Chandon-champagne, die wij amper een blik waardig gunnen, waarschijnlijk een lokkertje van het hotel in de hoop dat de gasten er wel één willen van proeven, zo menen we. Maar dan verschijnt de kelner met zes glazen. Bij de fles staat een boodschap: ‘Not everyone who wanders is lost.’ Daaronder staat een naam: Ben. 

Er begint iets te dagen. Eén van onze vrienden aan het thuisfront heeft het hotel opgedragen ons deze fles te offeren. Mét de geruststellende boodschap erbij. Er zijn moeilijkere momenten in het leven. En dus klinken wij op de vriendschap. Op de vrienden die thuis (moeten) blijven en zij die mee onderweg zijn. Maar ook al dolen zij, verloren zijn zij niet. 

Marc