In Wolgograd nemen we afscheid van Alexander en Elena, die ons zo voortreffelijk door de Kaukasus hebben geloodst. Wolgograd is voor ons een keerpunt in de reis: vanaf nu rijden we duizenden kilometers naar het oosten. De stad uitrijden is een belevenis: Wolgograd strekt zich over 85 km uit langs de oevers van de Wolga, voornamelijk de rechteroever. Een beetje zoals Antwerpen. Maar hier hebben ze tenminste wél een brug
Reizen op de Planeet Rusland Lees meer »
Zou er één stad op de wereld zijn waar zoveel bloed werd vergoten op enkele tientallen vierkante kilometer als Stalingrad, vandaag Wolgograd? Daaraan denk ik als ik in gezelschap van een gids, die de oorlogsgeschiedenis van de stad en zijn monsterlijke slag goed kent, de 200 trappen bestijg die naar de honderd meter hoge en daarom strategisch erg belangrijke heuvel van Mamajev Koergan leidt. Het zijn er 200 omdat de
Oorlogsgruwel in Wolgograd Lees meer »
Urenlang rechtdoor rijden. Vervelend, denkt u. Dat ze maar niet in slaap vallen op hun motor. Maar hier, in Kalmukkië wordt motorrijden een zen-beleving. Met een steeds wijkende horizon en links en rechts van de weg alleen maar verdord steppegras, lijkt het wel alsof ik in een tunnel rijd. Maar vervelen doe ik me niet. Kijk daar, een kiekendief! En dan weer een uur niks. Maar in dat uur denk
Door de Steppe van Kalmukkië Lees meer »
We rijden naar Kezenoi Am. Am betekent meer. Het is een bergmeer, waar je allerlei leuke dingen kan doen, zoals in een hutje aan het meer zitten en bbq’en. Dat is wat Tsjetsjeense families doen. In het hotel ontmoeten we een Russisch team van professionele endurorijders, die aan Redbull-wedstrijden meedoen. Ze komen uit de Krim en zijn zwaar getraind. Ze zitten bekaf aan tafel. Om op te kikkeren drinken ze
Peis en Vree in Dagestan Lees meer »
Ik ken Grozny vanuit het nieuws. Hoe de stad, Stalingradgewijs, naar een uiterst bittere strijd tussen Russen en Tsjetsjenen, tussen 1999 en 2002 werd gereduceerd tot een puinhoop waar amper nog een muur overeind stond. Uw dienaar valt dan ook haast van zijn motor wanneer hij in goed gezelschap Grozny binnen rijdt. Voor ons opent zich een panorama dat lijkt op een mini-Dubai. Maar dan op zijn Russisch. Het ene
Grozny: Stedenbouw op zijn Russisch Lees meer »
Na ons bezoek aan de Elbruz dalen we af en scheuren we nog 320 kilometer tot in Beslan, in de deelrepubliek Ingoesjetië, waar we linea recta naar de dorpsschool rijden. Op 1 september 2004 vond hier een van de ergste terroristische acties in Rusland plaats. Tientallen gewapende Tsjetsjeense aanvallers bestormden toen al schietend de school, uitgerekend toen de leerlingen zich tijdens de eerste schooldag op de speelplaats verzamelden. De terroristen
Deprimerende Dag: eerst Beslan en dan de Flikken Lees meer »
De weg naar Rusland loopt door een smalle kloof, met tientallen middeleeuwse versterkingen en torens. Meer dan een kilometer voor de grens botsen we op een enorme file, maar op aanwijzingen van Georgische en Russische bestuurders rijden we langs de file tot bijna tegen de Georgische grensbareel. Hulp van de Russen Aan Georgische kant loopt het ‘uitchecken’ vlot. En dan is er de volgende file, tot de Russische grenspost. Die
De Stad van de Doden Lees meer »
We verlaten straks het vriendelijke Telavi, maar niet na nog eens een bezoek te hebben gebracht aan zijn oudste bewoner. Dat is een plataan (Platanus orientalis) van meer dan 900 jaar oud. Dat blijkt uit een boorstaal uit zijn stam. Stormen, droogte noch bliksem kregen hem klein en hij ziet er nog altijd patent uit. Als ik hem ga groeten, bedenk ik dat deze knaap al 200 jaar oud was
Naar het Verboden Rusland Lees meer »
Op weg naar Telavi, in de provincie Kakheti en dé wijnstreek van Georgië, botsen we op een wegversperring van de politie, die ons meldt dat de weg is afgesloten omdat ze een autostrade richting Telavi aan het aanleggen zijn. Dat betekent een omleiding van 100 km langs Akhmeta, maar zo zien we weer eens een ander stukje van Georgië, zeer landelijk en zeer groen met vele tientallen heerlijke bochten om
Lenin en de Wijn van Tsinandali Lees meer »
Van Mtskheta tot in de hoofdstad Tbilisi is het amper 30 km. In een loden hitte rijden we op een klein uurtje door het drukke verkeer tot bij ons logement in de Chikobava-straat, een appartement. Aan de buitenkant lijkt het of we een krot hebben uitgekozen om een paar dagen in te verblijven en er is niemand die de zwaar verwaarloosde deur komt openen. Tot er een man opduikt die
Architecturaal Erfgoed Vol Barsten en Scheuren Lees meer »
