De Route

De kip en het ei

Het is de vraag van de kip en het ei voor iedereen die de plaat wil poetsen: ga ik op reis? En waar trek ik naartoe?

Toen ik twee jaar geleden meende dat ik nog wel eens een reisboek wilde schrijven, rees de vraag meteen waarover dat zou gaan? Ik was er al uit dat ik met de motor wilde reizen, maar de bestemming? Alles wat in me opkwam was ofwel te dichtbij, ofwel had ik het al ooit eens gedaan. Ter stimulering van de inspiratie legde ik de Time Atlas of the World open. Op de wereldkaart daarin staarde ik lang naar Afrika, maar toen viel mijn oog op een land dat helemaal omsingeld was door andere landen. De zee leek er zo ver weg dat het aannemelijk was dat niemand van de inwoners ze ooit had gezien.

Dat land heette Mongolië en ik was er lang geleden een beetje verliefd op geworden toen ik er voor mijn boek ‘De Groote Trek’ in volle winter met een paard rondreed. Nadien was ik er nog eens geweest met een paar goede kameraden. We huurden er toen een motor en reden naar het noorden, naar een volk dat zich de Tsataan noemde en die nog leefden zoals in de Steentijd: ze trokken nog als nomaden rond met hun rendieren. Ik herinnerde me verder nog de eindeloze luchten van Mongolië, de leegheid van het land en de hartelijkheid van zijn bevolking. En toen dacht ik: ik rijd daar nog eens naartoe, maar dan van thuis uit.

Welke route?

Mijn reisgezel Frank zag dat helemaal zitten. En toen stond niets nog onze onderneming in de weg. Of toch wel: ondertussen veranderde de wereld en viel Rusland Oekraïne binnen. De piste om langs Iran te rijden hielden we af. Iran is een heel mooi land, met een fantastische cultuur. Zijn Perzisch erfgoed is fenomenaal. Maar de gijzeling van een landgenoot en het feit dat Buitenlandse Zaken het hele land rood kleurde en als off limits opgaf, deed ons tweemaal nadenken. Bovendien, dan zouden we ons via Iran vast rijden in Afghanistan. En ook al vond ik Afghanistan een van de meest geweldige landen die ik ook heb bezocht, ik liet de bekoring om er nog eens naartoe te gaan voorbij gaan.

De enige route die vervolgens nog open lag liep via Georgië en dan Azerbeidzjan. Vanuit Bakoe kan je met de boot naar Kazachstan. Maar Azerbeidzjan houdt zijn landsgrenzen tot vandaag dicht. Officieel wegens Covid. Net als Turkmenistan. Bleef over: het oneindige Rusland. Met zijn onbekende kant van de Kaukasus. Ook off limits, maar inmiddels alweer veiliger dan een jaar of tien geleden. En bloedmooi. Ik had het idee dat niemand daar heen ging en dus wilde ik er onmiddellijk naartoe.

Reizen om te leren

Wat daarna op onze route komt is Kazachstan, een land waarvan de afmetingen zo enorm zijn, dat het een reis van vier maanden op zichzelf waard is. En waar wij hier amper iets van af weten. Dan moet je daar toch met grote spoed naartoe?

Nadien zullen de wielen van onze Ténéré’s over de Zijderoute rijden, zo genoemd door de Duitse geoloog en pionier Ferdinand von Richthofen. Hij was de oom van Manfred von Richthofen, beter bekend als ‘de Rode Baron’, de Duitse luchtheld die in WO I de hemel boven Flanders Fields onveilig maakte.

Nóg zijn we niet in de buurt van ons einddoel, wat nu verspert de Pamir ons de weg, ook wel ‘het dak van de wereld’ genoemd.
Dat laatste roept grote vragen op. Is dat een pannendak? Staat daar een schouwpijp op? Hangt er een corniche aan? En leggen ze er daar tegenwoordig ook zonnepanelen op? U begrijpt: dit soort vragen moeten dringend beantwoord worden. Wij reizen tenslotte om te leren.