De Voorbereiding

Nooit had ik bij het voorbereiden van een reis zoveel werk als voor ons verlengd weekend naar Mongolië. Normaal lees ik, voor ik op reis vertrek een hoop boeken, pak aan de vooravond van de trip op een uur tijd mijn spullen, gooi ze in mijn rugzak en vertrek.

De Motor

Deze keer was het anders. Het begon bij de aankoop van een geschikte motor voor deze excursie. Het moest een wendbare motor zijn, liefst zo licht mogelijk, maar tegelijk ook met genoeg power om een rij vrachtwagens op een autostrade in een snelle ruk voorbij te steken en off-road goed bergop door een slijkspoor te kunnen ploegen. Met volle bagage achterop. En het moest er eentje zijn met zo weinig mogelijk elektronica. We wilden puur motorrijden zodat er onderweg niks zou stuk gaan.

Uiteindelijk koos ik voor een Yamaha Ténére 700, en motor die een knipoog gaf naar de legendarische wedstrijdmachines waarmee Yamaha ooit de Dakarrally’s won. Op de Ténére stond uiteindelijk alleen een ABS-systeem. That was it. Hij woog 207 kilo, gevulde tank incluis.

Dat ik de juiste keuze had gemaakt, bewees het feit dat mijn reisgezel Frank een klein jaar later exact dezelfde motor kocht. Makkelijk voor het onderhoud en de mee te nemen reserveonderdelen. “Voor wat wij gaan doen is het de ideale motor’, zei Frank.

Een put vol slijk

Dat kon wel zijn, maar de eerste keer dat ik ermee in het veld ging rijden, lag ik er al naast, toen ik door een put vol slijk ploegde. Toen wist ik: die Ténére is de ideale motor voor een man of vrouw van 1,85 m. Met mijn 1,70 meter voelde hij wat topzwaar aan en ik moest opletten bij het stoppen. Op een schuin afhellende ondergrond dreigde je dan al snel om te vallen als je even niet oplette. Meestal gebeurde zoiets voor een caféterras vol volk.

Dus liet ik de vering wat verlagen en zette er een lager zadel op, zodat ik nu tenminste met de bal van mijn voet de grond raakte als ik erop zat. En ik leerde bij elke stop mijn kont op het zadel te verschuiven en één voet aan de grond te zetten.

Qua aanpassingen volgden daarna nog een kettinggeleider en een radiatorgril, die opvliegende stenen moest tegenhouden. Plus nog valbeugels, een bagagerek en handverwarming. Dat stond allemaal standaard op de rally-versie van de Ténére, die een jaar later zou uitkomen, maar wist ik toen veel…

De mecanieker

Daarmee was de klus verre van geklaard. Frank ontpopte zich van meet af tot een gedegen mecanicien. Hij monteerde voor onze beide motoren betere bescherming rond onze handvaten, verving zowel de remgreep als de hendel voor de koppeling door exemplaren met een veer in, zodat ze bij een val niet konden afbreken, verving  de laadpunten voor elektrische apparatuur zoals een gsm, of een camera of laptop door performantere dingen en zorgde ook dat de spiegels naar binnen klapten bij een val. Om de zaak af te ronden zette hij op onze beide motoren ook nog extra lampen, zette een Garmin-gps-systeem op ons stuur en zorgde dat we in onze helm met elkaar konden communiceren via een zender en een kleine micro van Cardo.

De Levier

We reden naar Allroadmoto in Opwijk om onze banden te laten vervangen door profielen die ons een betere grip in zand en slijk zouden geven en toch nog een stabiele en relatief trillingsvrije rit op het asfalt zouden garanderen. Plus dikkere binnenbanden. We kozen voor Mitas E 07 +. Frank ging zelfs een cursus volgen om onze banden eraf te halen en en weer op te leggen, want dat bleek een hele klus. Voor uw dienaar zette hij nog nog snel een one finger clutch op mijn motor, zodat ik de koppeling inderdaad met één vinger kon bedienen, wat het voordeel heeft dat ik mijn stuur beter zou kunnen vasthouden off road en vooral: dat ik geen tenniselleboog zou krijgen van het vele knijpen in de koppelingshendel.

Bij tal van die ingrepen van Frank stond ik er bij hem thuis in zijn perfect georganiseerd werkhuis op te kijken. Ik leerde veel bij. Vooral omdat Frank tijdens het sleutelen altijd voor zich uit mompelde en tegen zichzelf zei wat hij vervolgens zou gaan doen. “Nu gaan we dit er eerst afhalen en dan kan ik die kabel aanspannen, maar daarvoor moet ik eerst die vijs eraf draaien, zodat die levier dan loskomt en die manette dan…” Etc.

De Naftbak

Nadat Frank ook nog twee grotere benzinetanks op onze Yamaha’s gemonteerd had -23 liter ipv de originele 17 liter- was alles uiteindelijk klaar. We deden onze machines binnen bij de Yamaha-dealer in Oudsbergen voor een onderhoud (dat moet om de 10.000 km bij deze Ténére’s) en toen waren ze klaar voor de Kazakse bergen en de Mongoolse steppen. Dachten wij toch.

Zelf liet ik nog een wrap om mijn nieuwe en lelijke, melkwitte benzinetank plakken, met daarop mijn naam en de bestemming. Plus bloedgroep. Ik liet het er ook in de Russisch op zetten, want overal in Centraal-Azië zouden mensen vragen waar wij vandaan kwamen en waar we naartoe gingen. Terwijl Frank dan met handen en voeten zou proberen antwoord te geven op deze diepzinnige vragen, zou ik gewoon naar mijn ‘naftbak’ wijzen.

Amper was dit allemaal gedaan of daar verscheen de datum van 2 juni 2023 op de kalender, de dag van ons vertrek. Na anderhalf jaar voorbereiding was het zover. We gingen van Herentals naar Ulaan Bataar in Mongolië rijden. Afijn, zo stond het toch op mijn ‘naftbak’…