Safranbolu
Safranbolu ligt 400 km van Istanboel. Op de autostrade maken we in het begin van de dag weer uitgebreid gebruik van de onvolprezen pechstrook. De wegen zelf liggen er voortreffelijk bij. Over de intercom hoor ik Frank zeggen: “Nu begrijp ik waarom veel Turken in België terug naar hier willen komen.”
Ik kan hem volgen: naast prima wegen, ook véél minder belastingen, benzine aan één euro per liter, uitgebreid en lekker eten aan 12 euro en geen Ingeborg op tv. Aan de andere kant: als journalist had ik hier zeer waarschijnlijk al in de nor gezeten.
In Safranbolu logeren we in het Konak Hotel, een historisch huis met een houten interieur. Booking.com kent de eigenaar niet, betalen met een kredietkaart ook niet. Hij spreekt vier woorden Engels: yes, no, thank you en welcome.
Stopplaats op de Zijderoute
Het stadje zelf mag dan op de landkaart onbetekend lijken, het is wel al Unesco-werelderfgoed sinds 1996. Het is gebouwd op en rond drie ravijnen en heeft met zijn gekasseide straten en vakwerkhuizen een onmiskenbare charme. Het is hier dat ik de eerste sporen van de oude Zijderoute oppik. Want dit historische stadje ligt langs één van de historische route van de oude karavaanwegen van de Zijderoute, die gedurende vele eeuwen vanuit China naar het Westen liepen. In dit geval ook langs Anatolië, waar Frank en ik nu zijn aangeland.
Het stadje heeft ook nog een caravanserai, één van die typische stopplaatsen van de karavanen van weleer, een plaats waar de dieren konden gedrenkt, gevoederd en gestald worden en waar de handelaren veilig konden overnachten en hun koopwaar desnoods slijten. De Safranbolu Cinci Han werd in 1645 gebouwd en heeft net als alle caravanserai een hoge en brede toegangspoort. Breed genoeg om geladen paarden, muilezels en (verder naar het oosten) kamelen te laten passeren. De kervan serayi, zoals hij hier heet, werd gebruikt tot het einde van de 19de eeuw, toen de Zijderoute ook voor dit afgelegen deel van Turkije niet langer een toekomst had als handelsweg met het Verre Oosten. Vandaag is hij gerestaureerd en omgevormd toe een hotel met 23 standaardkamers en één suite. Er is ook een koffie-museum, waar de inkom 20 eurocent is. En natuurlijk kan je er ook ter plekke gebrande en gemalen Turkse koffie drinken. Die is zo sterk dat je er probleemloos een F-16 mee kan starten.
Vederop staat een met een fez getooide ijskreemventer klaar voor het dessert. Naast zijn kraam springt zijn manshoge foto, met een even groot ijsje, in het oog. Als ik een foto van zijn tent maakt, knipoogt hij.
We zien alleen Turkse toeristen in Safranbolu. In een bescheiden restaurantje dineren we. Na onze bestelling zien we de vrouw des huizes aardappelen schillen om onze frieten te bakken, aubergines wassen, door te snijden en te vullen met gehakt. Het betere ambachelijke werk.
Op de terugweg besluit ik te investeren in de lokaal geteelde saffraan, het heet hier tenslotte al eeuwenlang Safranbolu. Ik moet er 125 lira voor betalen, maar ik heb maar 110 op zak. “Ook goed”, zegt de verkoper. “Dank u en goede reis.”
Heel ferme reisblog. We reizen in gedachten mee.
👌
Het blijft ontzettend leuk en leerrijk jullie avonturen te volgen. Keep up the good work!
Dankuwel!
Typ hier. Vandaag typ ik niks.
niks
Frank, je drone-filmpjes worden steeds beter. Ook de begeleidende muziek. Volgens mij heb je dat zelf ingezongen. 😉
J.D.
Jan, altijd gehoopt dat iemand dat zou doorhebben, wij zoeken nog een gitarist voor ons nieuw jazzke, een banjospeler hebben we ook al, wadenkte?
de Traveling boezburys
Opnieuw goed geschreven …
Toffe video en goed dat de weergoden jullie graag zien!
Hoe verwerken jullie eigenlijk de tijdverschillen?
Het wordt in ieder geval weer uitkijken naar de volgende reportage …
Grtjs
Tijdverschillen? Gewoon onze klok voort te zetten, maar dat duurt meestal wel een tijdje eer we dat doorhebben dat we die moeten verzetten,
Merci om te blijven volgen! Geniet er van.
Zie ik daar op de foto van Caravanserai toch geen blauwe hemel? Misschien gephotoshopt?
Heel indrukwekkend wat jullie daar allemaal te zien en te horen krijgen!
Nee Jan, da’s een blauwe wolk, we hebben ze in alle kleuren gezien, en blauwe zijn de natste
gr Str&Fr
Straffe kaffe en geen Ingeborg op tv!?
Ik kom af!
Vooral de afwezigheid van Ingeborg is een belangrijk item om te verhuizen!😜
Yes!
Een beetje lege lucht, zo ZONDER De Wolk…
Houd u vast aan de tekke van de boeweme: het avontuur gaat NU beginnen. De aanloop was al goed, en wij kijken steeds uit naar het volgende verhaal, fotos en filmkes! TOP.
✌️🎶